- Najgorszym rodzajem cyklistów są młodzi ludzie, zwykle w wieku gimnazjalnym i licealnym, którzy na wypasistych rowerach wyśmigują człowiekowi zza ramienia, przyprawiając o zawał, lub jeżdżą zygzakiem po chodniku, wciskając się między ludzi - tu również gorące emocje gwarantowane, raz tak wrtzasnęłam, ze delikwent się przewrócił. Dobrze mu tak.
- Drugim okropnym rodzajem są ci, którzy wyprzedzają matkę prowadzącą za łapkę małe dziecko - od strony dziecka. Wiadomo, maluch, zwłaszcza spłoszony, zachowa 100% tor marszu i na pewno pod koła nie wejdzie.
- Trzecim rodzajem cyklistów są zwyczajni ludzie, którzy potrafią zadzwonić dzwonkiem lub zawołać "Przepraszam!" (albo "Tor!" - zdarzyło mi się i to usłyszeć, pewnie jakiś kibic biegów narciarskich :>) gdy chcą wyprzedzić, sygnalizują chęć skrętu i w ogóle są przyjaznymi użytkownikami ścieżek rowerowych (których w naszym mieście jest naprawdę sporo).
- Kolejnym rodzajem, wielbionym przez Olginalną, są beemiksiarze, robiący akrobacje. O, jak ona marzy, zeby skakać na rowerze, jeździć na stojka albo bez trzymanki :)
Aktualizacja: W moje rowerowe rozważania świetnie wpisuje się tekst MDL2 na jej blogu Drugi raz od zera. Polecam!

